Cocktail in de bouwmarkt

“Ik heb er gewoon niet echt een mening over ofzo”, zei ik terwijl ik verveeld tegen een stellage in de bouwmarkt hing. “Normaal ben je toch juist blij als ik een keer geen mening heb?”. “Ja, maar dit gaat over de zaken in ons leven die er echt toe doen”, zei T., terwijl hij nogmaals de beschrijvingen las op de verpakkingen van alle dertig typen lichtschakelaars die de bouwmarkt verkocht. “Waarom nemen we niet de witte, die zijn toch mooi?”, probeerde ik. “Ik heb er geen goed gevoel bij” zei T. Hij had wel vaker last van ongrijpbare gevoelens op cruciale momenten in bouwmarkten.

Drie uur later werden we door het bouwmarkt-personeel vriendelijk verzocht om ons richting kassa te begeven. De winkel zou gaan sluiten. “Ik hou hier dus helemáál niet van, overhaast moeten beslissen”, zei T.

Ik knikte begripvol en T. zag dat ik het niet meende.

Omdat ik toch mijn betrokkenheid wilde tonen bij onze verbouwing, besloot ik een dag later om de verfkwast eens ter hand te nemen. Een uur later zat ik aan de telefoon met de Huisartsenpost omdat ik een halve emmer verf in mijn oog had laten vallen.

“O dit probleem hoor ik eigenlijk heel weinig. Ik ga even informeren bij mijn collega’s wat je nu het beste kunt doen”. Ik werd in de wacht gezet met een enorm vrolijk zomermuziekje. Dit vond ik best ongepast voor een hulplijn die alleen wordt gebeld door mensen met een Probleem.

Het wachten duurde zo lang dat ik vermoedde dat de mevrouw, geïnspireerd door de muziek, inmiddels met al haar collega’s van de Huisartsenpost aan de cocktails zat. Dit had ik ook wel gewild, ware het niet dat ik het vermoeden had dat mijn oog op dat moment aan het wegbranden was.

Een spoedbezoek aan de oogarts later, bleek dat alle gewenste onderdelen nog op de gewenste plek in mijn oog zaten. Een antibioticakuur zou moeten voorkomen dat mijn oog de komende dagen alsnog uit mijn hoofd zou vallen.

’s Avonds, toen ik theatraal op de bank was gaan liggen om het leed wat kracht bij te zetten, kwam T. naast me zitten. “En TOCH denk ik dat ik mij op een bepaalde manier wél nuttig kan maken bij het klussen”, zei ik.

T. knikte begripvol en ik zag dat hij het niet meende.

Gerelateerde berichten

Vorige blog Volgende blog

1 reactie

  • Reply Roos 24 februari 2016 at 11:45

    Oké, ik heb nu een aantal blogs achter elkaar gelezen en ik ga echt stuk! Wat schrijf jij ontzettend leuk en levendig. :)

  • Reageer