Waarom cavia’s ook maar gewoon mensen zijn

Omdat het zusje van T. op vakantie ging, kregen wij haar twee cavia’s te logeren.

Dat dit een serieuze aangelegenheid was, merkte ik toen vriend T. en ik op de bank moesten plaatsnemen en er een Powerpoint-presentatie werd gestart over de geschiedenis en verzorging van cavia’s.

Nadat we de behandelde informatie ook in (drievoud) geprinte variant overhandigd hadden gekregen, vertrok schoonzus M. uiteindelijk met een gerust hart op vakantie.

Ik besloot eens in het hok te kijken.
Vrijwel direct schoten er twee paniekerige beestjes luid piepend een huisje in.

Dit bleek typisch cavia-gedrag te zijn: ze schrikken praktisch overal van, waar jij dus weer van schrikt. Voor je het weet beland je dan samen in een vicieuze cirkel van schrikreacties: een enorme uitputtingsslag voor alle partijen.

Dus om te ontspannen ging ik overdag zoveel mogelijk de deur uit.

Vriend T. ging er beter mee om. “Het is een kwestie van jezelf afsluiten voor dingen”, zei hij op yoga-achtige wijze. Ik luisterde aandachtig, want ik vond dat erg knap. Overigens vond hij cavia’s ook gewoon rare dieren, dus dat maakte het proces misschien iets gemakkelijker voor hem.

Een uur later viel ik van de trap. Omdat ik nog niet direct een reactie hoorde van vriend T., besloot ik even te blijven liggen om hem de kans te geven mij te hulp te schieten.

Tien minuten lag ik nog steeds alleen in de gang en waardeerde ik de yoga-opmerkingen van T. al iets minder.

Uiteindelijk krabbelde ik dus zelf maar overeind, streek mijn kleding recht en ging kijken wat T. aan het doen was. Hij bleek met een headset op een computerspel te spelen. Omdat hij druk was om dingen in zijn microfoontje te roepen, als: “we’ve got to make it to a checkpoint. Time is running out!”, had hij mij niet gehoord.

Van een afstandje keek ik nog even naar de passie waarmee vriend T. zijn grondgebied verdedigde met een gek getekend poppetje. Ondertussen hield ik een nat doekje tegen mijn voorhoofd, in de hoop dat dit het ontstaan van een gigantische buil zou voorkomen.

Duizenden jaren aan evolutie, en dit was het resultaat: mannen die opgaan in schietspellen en vrouwen die niet in staat zijn om zelfstandig een trap af te lopen.

Het leek ineens een magere score.

Want cavia’s zijn misschien raar, maar mensen zijn natuurlijk ook niet echt normale dieren.

Gerelateerde berichten

Vorige blog Volgende blog

15 Reacties

  • Reply Zef 26 oktober 2015 at 07:54

    je zou ook kunnen zeggen dat mannen zover zijn geëvolueerd dat we onszelf maar gaan uitdagen om digitaal te overleven. Vrouwen hebben blijkbaar nog een stapje in te halen om ook een trap af te komen. Dat zou je kunnen zeggen maar dat doe ik toch maar niet ;). Dat cavia’s raar zijn is helemaal waar!

    • Reply marjoleinschrijftcom 26 oktober 2015 at 21:42

      Dat zou je kunnen zeggen, ja. Wel gevaarlijk om zoiets te zeggen op de blog van een meisje. Maar het zou inderdaad kunnen ;)

      • Reply Zef 26 oktober 2015 at 21:49

        kan me daarom ook niet voorstellen dat iemand dat zou doen… Stel je voor zeg! ;)

  • Reply Ysanne 26 oktober 2015 at 09:30

    Haha vooral blijven liggen als je van de trap af kukelt. Cavia’s werden pas heel laat onderdeel van mijn cognitieve huisdieren schema: je had konijnen of hamsters, maar cavia’s, nee daar dacht ik nooit over na. Mijn shock was dan ook groot toen een klasgenootje haar cavia meenam, rare beesten.

  • Reply Martha 26 oktober 2015 at 11:39

    2 cavia’s… Heftig.. Ik heb ooit een hamster van mijn ouders gekregen die per ongeluk is verdronken.. Ik heb er een week lang om moeten huilen, daarna heb ik alleen nog maar planten gekregen om voor te zorgen maar ook die zijn niet zo oud geworden. Denk niet dat mijn broers of schoonzussen zullen vragen of ik ooit voor hun dieren zou willen zorgen dus het is wel een goed teken dat ze je met powerpoint etc. haar dieren toevertrouwd. Nu nog in leven zien te houden. Ik heb ooit ergens gelezen dat eten en drinken geven belangrijk is in de verzorging.

    • Reply marjoleinschrijftcom 26 oktober 2015 at 21:43

      Getwijfeld of ik dit, gezien de dramatiek, aan je kon vragen. Maar. Hoe verdrink je een hamster?

      • Reply Martha 27 oktober 2015 at 09:44

        Alleen als ik niet dadelijk de dierenbescherming op mijn dak heb en al je blogvrienden haatmails gaan sturen.
        Ik wil erbij zeggen dat ik nog op de basisschool zat en dat ik per ongeluk de kooi open heb laten staan, de rest heeft hij zelf gedaan. Ik denk dat hij geen zin meer had in het leven toen hij langs de tralies omlaag klom, zich losliet en in de gieter viel die onder het tafeltje stond.

        • Reply Marjolein 27 oktober 2015 at 18:03

          Nou heb ik vele knaagdieren in mijn leven gekend, maar er is mij nog nooit zo’n treurig verhaal van suïcide ter oren gekomen.

  • Reply zosaar 26 oktober 2015 at 14:00

    Wat een heerlijk fijn stukje weer. Love it!

  • Reply J.P. van der Leer 26 oktober 2015 at 14:10

    Schitterend…..!!

  • Reply Hilde 26 oktober 2015 at 17:32

    Wat geweldig geschreven! :) Heb je artikel met veel plezier gelezen :)

  • Reply Shanti 26 oktober 2015 at 21:04

    Haha, wat ontzettend leuk geschreven! Ik moest bij de powerpointpresentatie al lachen ;-)

  • Reply De Hoestende Avonturier 27 oktober 2015 at 10:24

    But did they die?! Haha heerlijk stukje! Ik snap meteen dat mijn hondje je bezig hield rondom het schrijven hiervan.
    Eerlijk: Ik gaf mijn hondjes oppassen ook een handleiding, weliswaar van drie A4tjes, maar slechts 1 keer uitgeprint – ze moesten hem zelfs delen! En de reden dat het 3 A4tjes lang was, was omdat ik ook meerdere keren opschreef dat ik wist dat dit belachelijk was, maar dat ik niet anders kon. De oppassen zeiden dat ze er blij mee waren. Hoe lief.

  • Reply Sammie 29 oktober 2015 at 15:13

    Hihi, nee wij zijn ook raar maar.. Cavia’s zijn toch echt wel raarder hoor :)

  • Reply martine 8 november 2015 at 11:37

    Hahahaha, hilarisch! Maar cavia’s zijn nog veel hulpelozer, toch? ;-)

  • Reageer