Een wonder

Het was zaterdagmiddag. Vriend T. en ik liepen door de stad. Dat we konden lopen was al best uniek, sinds de Primark zich er had gevestigd. Niet zelden was het sindsdien zo druk in het winkelcentrum, dat je al in de parkeergarage onvrijwillig met de buste tegen een onbekende aangedrukt stond.

Al vrij snel werden wij aangeklampt door een man met een zonnebril. “I’m blind”, zei hij. “O wat erg voor je!” riep T. in het Nederlands. Hij had namelijk eens gelezen dat wanneer je oprecht bent in je woorden, taal geen barrière hoeft te zijn. “I’m sorry?” zei de man. Want het artikel dat T. had gelezen klopte niet.

“We’re sorry for you”, verduidelijkte T. “O thanks”, riep de man enthousiast. En hij begon een verhaal over zijn leven in een donkere, eenzame wereld. Vriend T. pinkte een traantje weg.

Gelukkig konden we wel iets voor hem betekenen. Een kleine donatie zou hem helpen om zijn beperking eindelijk een plek te kunnen geven. Ik trok mijn wenkbrauw op. “Ach, dat zou fijn zijn. Geef die jongen een tientje”, zei T., terwijl hij naar mijn portemonnee wees. Ik zuchtte diep en duwde de jongen wat geld in zijn hand. De man vertelde dat hij deze gift nooit zou vergeten en wilde daarom onze namen opschrijven in zijn notitieboekje. “Mijn naam is T.”, zei T.

De blinde man schreef de naam keurig recht op de stippellijn. Ik draaide met mijn ogen. Voordat ik er verder iets over kon zeggen, was de man al uit ons zicht verdwenen.

“Heeft dat tientje hem nu gelijk genezen?” vroeg T. zich verbaasd af. Want T. had altijd al een rotsvast vertrouwen gehad in de goedheid van de mens.

Het liefste had ik nu een lief cadeautje voor hem gekocht, om hem te laten weten dat ik deze eigenschap zo in hem waardeer. Maar goed, ik had dus geen geld meer. En voor T. was het al meer dan genoeg om te weten dat ons medeleven de man had genezen.

Want wat wil je nog meer, op zomaar een zaterdagmiddag in de stad.

Gerelateerde berichten

Vorige blog Volgende blog

12 Reacties

  • Reply Danielle 7 oktober 2015 at 15:40

    Haha ik heb weer smakelijk mogen lachen.. veel sterkte overigens met de Primark in je winkelcentrum.. naar mijn mening mogen ze die winkels alleen in buiten-stedelijke gebieden zetten zodat overig winkelend verkeer geen last heeft van de toestroom aan klanten!

    • Reply Marjolein 7 oktober 2015 at 16:44

      Het rare vind ik: je kunt de winkel niet in, en als je er per ongeluk toch in bent, kun je er niet meer uit.

      Ik vermoed zelf dat het hele concept Primark uiteindelijk is bedoeld om het thuiswinkelen te stimuleren. Maar die theorie moet ik nog even doorontwikkelen.

  • Reply Natascha 7 oktober 2015 at 16:44

    Leuk Marjolein.

  • Reply Zef 7 oktober 2015 at 18:25

    een tientje? Daar schijn je bij de primark 14 shirts, 8 broeken, een koala, drie autobanden en een mensenziel voor te kunnen kopen! En na dit artikel vanaf morgen het vermogen om te zien ;)

    • Reply Marjolein 7 oktober 2015 at 20:12

      Koala’s? Mijn interesse is gewekt.

      • Reply Zef 7 oktober 2015 at 20:16

        Laat je konijntjes het maar niet horen ;)

  • Reply Martha 7 oktober 2015 at 19:59

    Wauw! Wat een heldenverhaal! En wat een mooie blog heb je nu! Nu is het een voor de echt blog, hij is heel mooi geworden. Hieperdepiep hoera dat moet gevierd worden!

    • Reply Marjolein 7 oktober 2015 at 20:13

      Leuk dat jij en je eenhoorn me ook hier hebben gevonden! Was al bang dat ik jullie moest gaan missen.

      • Reply Martha 17 oktober 2015 at 21:37

        Nee hoor eigenlijk ben ik een labrador in plaats van mens. Hier en daar ging het een beetje mis, ik weet ook niet waar, maar na zeer intensief onderzoek ben ik daar weer.

  • Reply Lonneke 8 oktober 2015 at 10:03

    Jij kunt in ieder geval weer met een goed gevoel gaan slapen ;-)

  • Reply debby 9 oktober 2015 at 06:49

    Wat een heerlijk stuk en ‘hoe bijzonder dat hij netjes op de stippel lijn kon schrijven’

    • Reply Marjolein 9 oktober 2015 at 10:30

      Je realiseert je inderdaad vaak niet wat je kunt bereiken met een kleine 10euro :-)

    Reageer