EK-verdriet (met caramel)

Om maar direct met de deur in huis te vallen: ik zag nogal op tegen het EK voetbal.

Deelname van Nederland is voor mij een primaire voorwaarde voor het aanwakkeren van enthousiaste gevoelens voor een balsport. Daarom zuchtte ik een beetje vermoeid door de openingsceremonie heen.

Vriend T. zette het geluid wat harder en vreesde het ergste voor de komende weken.

Beiden zagen wij niet aankomen dat ik een week later schreeuwend (wat zeg ik; krijsend!) voor de televisie zat om IJsland aan te moedigen. Hier bleek niet enorm veel voor nodig. Op het ochtendjournaal werd namelijk een filmpje uitgezonden van een IJsland-fan. Deze veegde tranen van geluk uit zijn ogen, omdat zijn thuisland gelijk had gespeeld tegen Portugal. De jongen snoot zijn neus in de microfoon en zei daarna een aantal enthousiaste woorden die eindigden op -son.

Want zo werkt hun taal.

Vervolgens kwam er een filmpje met achtergrondinformatie over het nationale team.

Hierin werd min of meer gesteld dat alle spelers in het dagelijks leven eigenaar zijn van rijdende supermarkten of een postkantoor bestieren in een lokaal dorp met verontrustende lettercombinaties.

Ook is er in het gehele land geen MacDonalds restaurant te vinden. Zelfs niet in Isafjordur. Of Seydisfjordur.

“Maar dat vinden IJslanders heel normaal”, stelde de commentator ons gerust.

Ik leerde heel veel van het filmpje.

En omdat ik nu eenmaal heel gevoelig ben voor filmpjes over voetballers in rijdende supermarkten die nooit kunnen ontbijten met een Quarter Pounder, besloot ik direct om IJsland dit toernooi aan te moedigen. Met alles wat ik in me had. Dit hield onder andere in dat ik het land op zocht op Wikipedia. Weetjes als “meerderheid van de inwoners gelooft in elfen”, schreef ik met blokletters in een schriftje. En ik had het idee dat dit daadwerkelijk hielp. Want na het onverwachte gelijkspel tegen Portugal, wonnen zij later ineens van Oostenrijk en zelfs van Engeland. Dus dan raak je in de winning mood.

En zoals alle Nederlanders weten : juist in de winning mood, gaat het meestal mis.

Nadat Frankrijk gisteren al direct de 1-0 scoorde tegen IJsland, suste ik de boel wat bozig met een “laat ze nou even inkomen!” Bij de 2-0 riep ik iets over “onderdeel van de tactiek”, maar nadat ook direct het derde en vierde doelpunt voor Frankrijk viel, verloor ook ik de moed. “Misschien moeten ze in de rust maar gewoon de boot naar huis pakken”, zei vriend S.

Dit maakte het treuren nog iets erger, omdat ze daar hun verdriet niet eens weg zouden kunnen eten met een McFlurry met caramel-topping.

Het is ook altijd hetzelfde met voetbal, peinsde ik, ineens weer helemaal terug in mijn eerdere fase van “ach en wee” rond het Europees Kampioenschap.

“Maar Nederland is dit toernooi in elk geval nog ongeslagen”, zei vriend S. optimistisch.

En dat was een hele troost.

Gerelateerde berichten

Vorige blog Volgende blog

3 Reacties

  • Reply Sammie 5 juli 2016 at 11:03

    Ik heb dit jaar naar geen enkele wedstrijd gekeken maar toen ik de ijslanders in het nieuws zag gunde ik het ze zo! Jammer dat ze er uit liggen. Leuk geschreven weer!

  • Reply Hans 5 juli 2016 at 19:48

    Ik heb geen ene wedstrijd gezien en ook geen één sportcommentaar/analyse programma gezien maar dit maakt het in één keer een helder en samenvattend verhaal. Als je de halve en hele finale ook nog beschrijft dan weet ik voldoende.

  • Reply Joycerdt 12 juli 2016 at 18:46

    Haha, ik heb toevallig alleen de finale gezien en mijn hart ging er ook niet sneller van kloppen. Liefs.x

  • Reageer