Expeditie Robinson

Al in de oudheid was het zo dat vrouwen in een grot een beetje met elkaar zaten te roddelen over Yolanthe. Af en toe zochten we rode besjes om de lippen mee te stiften en tegen de tijd dat de zon onder zou gaan, stookten we nog snel een vuurtje om het hert tijdig op tafel te krijgen voor de man thuiskwam. We hadden de zaken onder controle. Mannen ontdekten ondertussen het wiel en vast ook alle overige zinvolle dingen, zoals gnocchi en de H&M. De mensheid had potentie, wil ik maar zeggen.

Inmiddels zijn we qua evolutie op een punt beland dat we geen eb meer van vloed kunnen onderscheiden en een hengel slechts zien als potentiële selfie-stok. Dit feit kun je in een concept gieten met ellenlange reclame-onderbrekingen en zeer onduidelijke spellen. Dan heet het Expeditie Robinson.

Wanneer het over dit programma gaat, krijg je vroeg of laat de vraag of je zelf mee zou willen doen. Ik persoonlijk heb al moeite met strandvakanties. Er overvalt mij een enorm gevoel van onmacht wanneer ik een zandkorrel aan mijn voet voel. Daarnaast gaat het programma over genieten van dagenlang niets eten en voldoening halen uit het urenlang in de brandende zon in de zee staan om geen vis te vangen. Dit strookt niet geheel met mijn visie op levensvreugde.

“Het lijkt mij juist leuk om mee te doen en mijzelf te ontdekken in mijn puurste vorm”, zei vriend. P. met een hoop poëtische gebaren. Waarom dit alleen kan op een eiland waar jouw hongerstaking wordt opgenomen voor commerciële doeleinden, werd mij in het gesprek niet geheel duidelijk. Toch keek ik met een gezonde dosis nieuwsgierigheid mee naar het nieuwe seizoen. Want ook ik wilde natuurlijk graag zien hoe mensen zichzelf ontdekken in hun puurste vorm.

Al in de eerste aflevering liet een aantal deelnemers trots boekjes zien die zij bij de lokale bibliotheek hadden geleend om te oefenen met het maken van bijvoorbeeld platte knopen en dubbele paalsteken. In de tweede aflevering deden de deelnemers een spel. Het spel heette: gooi een ring om een stok. Dit moest in bikini en sandalen terwijl je heel hard naar elkaar schreeuwt. Ik keek nog welgeteld tien minuten. Daarna constateerde ik dat als dit de enige manier is, ik waarschijnlijk nooit mijn puurste zelf zal ontdekken.

En ik had daar ineens vrede mee.

Gerelateerde berichten

Vorige blog Volgende blog

4 Reacties

  • Reply Godelieve 24 september 2015 at 22:47

    Ik moet eerlijk zeggen dat ik het programma helemaal niet heb gezien.
    Maar ik heb wel genoten van de manier waarop jij erover schrijft :) Leuk!

  • Reply Zef 28 september 2015 at 19:11

    haha scherp geschreven! Het aangaan van een uitdaging om ”jezelf te leren kennen” kan ik nog wel in meegaan. Maar op tv kijken hoe andere mensen zichzelf leren kennen en proberen tegenstanders het leven zuur te maken vind ik ook niks.

    • Reply naiseschrijft 28 september 2015 at 19:38

      Nee, he! En tóch kan ik me ergens indenken dat ook ik niet lang de moeder Theresa van het eiland zou zijn, wanneer je met acht man twee rijstkorrels per dag moet delen..

      • Reply Zef 28 september 2015 at 19:46

        Wie wel? Maar eigenlijk is het gewoon een soort laffe Hunger Games waar we naar kijken (of juist niet naar kijken).

    Reageer