Facebook-reflex

In de categorie “dingen die iedereen heeft maar niemand wil”: een Facebook-account.

In 2004 bedacht ene Mark Zuckerberg in zijn kantoor in Californië dat het een leuk idee zou zijn om iedereen een eigen pagina te kunnen laten aanmaken op Internet waarop je, tegen inlevering van je totale privacy, irrelevante informatie kunt lezen over mensen die je al jaren niet meer hebt gezien of gesproken. Een briljant plan.

Ook ik liet me uiteraard totaal gedachteloos meeslepen in de hype en had al snel honderden vrienden, waarvan ik me er ongeveer 5% ook daadwerkelijk nog kon herinneren uit een fysieke ontmoeting.

De overige 95% van mijn vrienden waren mensen die bijvoorbeeld bevriend waren met een vriend van mij. En daardoor voelden zij dan een grote neiging tot het sluiten van een online Verbond met mij. Omdat ik nadenken over de kwestie “welke vriendschapsverzoeken keur je goed?” een nogal ingewikkeld ding vond, accepteerde ik voor het gemak gewoon iedereen.

Dit bleek geen voedingsbodem voor een overzichtelijke situatie.

Er ontstond een netwerk van mensen die ik eigenlijk allemaal niet kende. Maar dit maakte wel dat ik dagelijks ongeveer een uur bezig was met het scrollen door foto’s van hun levensbepalende bezigheden. Zo zette één iemand dagelijks online wat hij ‘s avonds ging eten: “vanavond courgette, is alweer een week geleden. Lekker genieten!” Andere mensen voelden zich (te) vrij om opgedane levenservaringen te delen en postten dingen als: “een lang weekend naar Lelystad geweest. Reizen maakt je een rijker mens”.

Als ik terugkijk op mijn leven kan ik een duidelijk punt aanwijzen waar het bij mij definitief misging.

Dit was het moment dat er een Facebook-applicatie werd uitgebracht voor je telefoon. Vanaf dit moment kreeg je namelijk de gehele dag meldingen bij posts die Facebook ‘op basis van je interesses’ speciaal voor jou had geselecteerd. Dus kreeg ik meldingen wanneer iemand met wie ik op de peuterspeelzaal ooit eens een viltstift had gedeeld, deelnam aan een ‘deel-en-win-actie’, met kans op een zesdelig teakhouten tuinset (*excl. kussens).

Van nature werkt mijn brein vrij traag. Daarom reageerde ik zes jaar lang op elke melding met een ingehouden: “O moment. Dit is volgens mij belangrijk”.

Inmiddels heb ik geleerd dat Facebook het stuk wc-papier is dat na het toiletbezoek uit je broek blijft steken en waar niemand iets van zegt. Het is de hond in het park die zijn neus nieuwsgierig in je kruis steekt, en het is de aankondiging dat er nooit meer een nieuw seizoen Boer zoekt Vrouw zal komen.

Ofwel: het is alles wat je niet wilt in je leven.

Sinds ik mij dit realiseer, is mijn Facebook-reflex (het reflexmatig openen van je Facebook-pagina bij elk bliebje) significant afgenomen. Ik heb zeeën van tijd over en ik heb er grootse plannen mee. Cursussen, hobby’s, opleidingen. Of gewoon alle drie tegelijk.

Het leven kan beginnen.

Gerelateerde berichten

Vorige blog Volgende blog

Nog geen reacties

Reageer