Een hernia in de uitvaart-branche

Een aantal weken na de MRI-scan moest ik mij in het ziekenhuis melden voor de uitslag. Ik installeerde mijzelf in de wachtkamer bij de afdeling Neurologie. Deze was ingericht met een tiental stoelen die nonchalant waren geplaatst rondom een grote leestafel. Op deze tafel lagen een aantal roddelbladen uit 2002 en een verontrustend grote stapel folders met informatie over alle afwijkingen die de neuroloog mogelijkerwijs bij je zou kunnen vaststellen.

Ook stonden er een aantal houten beelden in de vorm van huilende mannen en vrouwen.

Ik weet niet wie er verantwoordelijk was voor de styling van deze ruimte, maar het was in elk geval iemand die beter tot zijn recht zou komen binnen de uitvaart-branche.

Na ongeveer twee uur wachten werd ik door de neuroloog binnengeroepen voor een gesprek van drie minuten. Het was inderdaad een nekhernia. “C4/C5”, voegde hij hier aan toe, in de veronderstelling dat ik dit begreep. “O balen”, zei ik, om ook maar te doen alsof ik enig benul had van waar het gesprek over ging.

Daarnaast bleek ik bij het ongeval een zenuwbeschadiging in de arm te hebben opgelopen. De neuroloog zwaaide dramatisch met zijn armen terwijl hij verklarende termen als “zenuwpijn” en “krachtverlies” uitte. Ik veerde nieuwsgierig op. “Verklaart dit dan ook dat ik al maanden alles uit mijn handen laat vallen?”.

De arts knikte plechtig. Hij vond het nogal wat.

Eenmaal thuis belde ik vriend T. om te vertellen over de conclusie van de neuroloog. “En nu heb ik dus drugs voorgeschreven gekregen, om te voorkomen dat ik vaker houtverf in mijn oog laat vallen, of bijvoorbeeld je iPad uit mijn handen laat kletteren”, vertelde ik. “O lieverd, wat fijn!” sprak een enthousiaste stem aan de andere kant van de lijn. “Dus je bent niet gewoon enorm onhandig, maar je hébt echt iets!”.

Want op een bepaalde manier was dit voor ons beiden nog best een verrassing.

Hoe de diagnose werd gesteld?
En hoe het hierna verder ging?

Gerelateerde berichten

Vorige blog Volgende blog

8 Reacties

  • Reply Zef 30 september 2015 at 12:46

    dat je écht iets hebt wil natuurlijk niet uitsluiten dat je ook enorm onhandig bent ;) Iets serieuzer: het klinkt best pittig! Gaat het weer herstellen?

  • Reply naiseschrijft 30 september 2015 at 12:52

    Zeg eh, laat mij lekker in de positieve flow zitten dat dit geen genetische kwestie is ;-)

  • Reply Woolywoot 1 oktober 2015 at 07:42

    hahaha ik bescheur me wel om je ellende en hoe je dat zo leuk opschrijft. Straks zit ik nog in de wachtkamer.. beterschap/herstelschap en je vriend moet er maar aan wennen. Klunzen hebben de wereld! Wie goed doet, saaiïgheid ontmoet.. ofzoiets ;)

  • Reply Woolywoot 1 oktober 2015 at 07:43

    wacht effe… mijn reactie zie ik niet meer…. (zal je zien dat je deze dan wél ziet)

    • Reply naiseschrijft 1 oktober 2015 at 10:43

      Zou hierover ook iets kunnen zeggen aangaande klunzigheid, maar ik zal het niet doen ;-) Bedankt voor je berichtje, trouwens!

  • Reply Tessa | 52druppels.nl 2 oktober 2015 at 15:15

    Ineens dringt door dat ik krom lig, terwijl de inhoud eigenlijk best ellendig is… Sorry!
    Beterschap!

  • Reply naiseschrijft 2 oktober 2015 at 15:29

    Mijn C4/C5 en ik vinden dat alleen maar een compliment hoor! :-)

  • Reply Verstandskiezen | Marjolein schrijft 16 oktober 2016 at 19:43

    […] Gerelateerd: een dagje uit naar de neuroloog […]

  • Reageer