Het kinderspeelparadijs. Een desilusie.

Zus M. en zwager D. wilden hun woonkamer graag witten zonder afdrukken van kinderhandjes gemengd met Nutella. Daarom hadden vriend T. en ondergetekende voorgesteld om een middag met neef J. (3 jaar) naar een indoor speelparadijs te gaan.

Wij hadden daar een vrij romantisch beeld bij, waarbij zaken als “koffie drinken” en “rustig een boekje lezen” de boventoon voerden.

Maar zo ging het dus niet.

We betraden de verzengend hete speelhal op een regenachtige zaterdagmiddag. “Ik zie J. eigenlijk nu al niet meer”, zei vriend T., terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd veegde en drie tassen vol schone kleding, jassen en schoenen op de grond zette. “Ik ook niet”, zei ik. “Laten we eerst maar koffie nemen”.

Even later vond ik zijn jas op de route richting een hoog fort van luchtkussens en klimnetten. Hier trof ik ook Neef zelf aan, die zich op het hoogste punt had gerealiseerd dat hij eigenlijk niet zo hoog durfde.

Hierop deed ik het enige juiste: ik probeerde hem om te kopen, zodat hij zelf naar beneden zou komen.

Dit werkte niet.

Dus ik duwde mijn te dikke lichaam door een soort brievenbus, waarna ik terechtkwam in een krap gangenstelsel. Overal liepen gillende kleuters met sokken vol patat-resten. Nadat ik mijzelf iets verderop uit een (confronterend) vacuüm in een plastic klimbuis had bevrijd, kreeg ik Neef eindelijk te pakken.

Op weg naar de uitgang verloor ik helaas alsnog de macht over de peuter, toen er een ander kind tegen ons opliep.

Samen met Neef J. stortte ik drie etages lager in een ballenbak.

“Wow, als die mevrouw in de ballenbak zit, is ‘ie gelijk vol”, hoorde ik een kleuter verontwaardigd zeggen.

Eenmaal op de kant, besloten vriend T. en ik om Neef te dwingen in een wat kleiner gedeelte van het speelparadijs. Na wat kleine toezeggingen (“als je luistert, krijg je alle patat en chocolademelk die je wilt”) verdween de peuter uiteindelijk enthousiast in het overzichtelijke doolhof voor kinderen tot vier jaar.

Ook hier liepen overal zwetende kinderen en vaders met huilende kinderen op de arm. Een medewerker van het speelparadijs riep voor de twaalfde keer die middag de ouders van Britney om. “Ze wil nu wel echt héél graag opgehaald worden”, sprak hij wanhopig door de speaker. Op de achtergrond was een hard gekrijs te horen.

“Ik denk dat ik dit nog ongeveer twaalf procent volhoud”, zei vriend T., nadat hij de batterij-status van zijn telefoon gecontroleerd had.

Zodoende leverden wij Neef (krap drieënhalf uur nadat de eerste scheuren waren ontstaan in het romantische beeld van het leven met een peuter) weer af bij zijn ouders. Met onze laatste krachten vertelden wij hoe de dag was verlopen.

“Maar wat krijg je er veel voor terug, hè”, zeiden zijn ouders, verliefd starend naar Neef.
“Ja precies”, zeiden wij.

Om zeven uur ’s avonds lagen we in bed.

Gerelateerde berichten

Vorige blog Volgende blog

13 Reacties

  • Reply Marinda 4 mei 2016 at 12:57

    Hahaha zo leuk Mar!!!

  • Reply Puck @ be INEFFABLE 4 mei 2016 at 16:01

    Totaal herkenbaar. Zo had ik me het ook voorgesteld toen ik de eerste keer ging, en zo ging ook ongeveer mijn eerste keer in een speelhal. Nee, wijntjes drinken met vriendinnen in zo’n hal kan volgens mij pas als de kinderen het huis uit zijn…
    Maar als de kinderen dan ’s avonds ook om 7 uur uitgeput op bed liggen heb je eindelijk eens rust. Dat is wat je er voor terugkrijgt als ouder… Eindelijk rust, thuis…

  • Reply Ysanne 4 mei 2016 at 19:40

    Hahahah alsof ik er bij was

  • Reply Tamara 4 mei 2016 at 20:33

    Dusss… Anouk, be prepared 😂

  • Reply ikhouvanbeautynl 5 mei 2016 at 00:58

    Haha! Fantastisch geschreven. Ja, ik lig ook altijd met mijn zoontje in de ballenbak en in de middag doen we beiden een tukkie ;)

  • Reply sunny mama 5 mei 2016 at 07:10

    Soms kijk ik met weemoed terug op de tijd toen mijn dochter nog een kleuter was. Maar soms ook niet! ;-)

  • Reply jeapiebel 5 mei 2016 at 11:51

    Met kinderen moet je soms heel wat opofferen. ;-) Vaak gaat dingen ook anders dan je gehoopt of gepland hebt. Ik heb vroeger ook genoeg spelparadijsen en speeltuinen gezien toen mijn kinderen een stuk kleiner waren. :-)

  • Reply Joycerdt 6 mei 2016 at 12:04

    Hahaha geniaal geschreven weer! Liefs.x

  • Reply iliveformydreams.com 6 mei 2016 at 15:03

    Haha geweldig geschreven! Heel herkenbaar ook met mijn werk ;-)

  • Reply Saar 10 mei 2016 at 17:04

    Zoals jij het beschrijft is het precies, zoals ik het me voorstel!

  • Reply Tessa | 52druppels.nl 13 mei 2016 at 09:36

    Haha, je moet ook geen kinderen meenemen naar zo’n speeltuin :D

  • Reply Flaviena 30 mei 2016 at 16:48

    “Sokken vol patatresten..” Hahaha omg.. zo herkenbaar allemaal :’)

  • Reply Tennisballen in Ikea | Marjolein schrijft 18 november 2016 at 16:22

    […] De desillusie van het kinderspeelparadijs […]

  • Reageer