Libelle

Sinds vriend T. en ik samenwonen, ben ik degene die verantwoordelijk is voor het avondeten. Soms resulteert dit er in dat T. de verdere avond in foetushouding op de bank ligt met buikpijn. En soms pakt het verrassend goed uit, zoals die keer dat ik pannenkoeken met pesto maakte en zelfs een beetje in mijn broek plaste van geluk. Maar ik moet eerlijk zijn. Dat zijn de pareltjes in een groot mijnenveld vol rauwe aardappelen en risotto-soep.

Nu ontdekte ik vrij recentelijk dat veel leeftijdsgenoten al in het stadium zijn aanbeland waarin zij koken niet langer als noodzakelijk kwaad zien, maar als Passie. Dit schijnt zo rond je vijfentwintigste te gebeuren. Het houdt in dat je culinaire termen als “larderen” en “fonceren” gaat gebruiken. Ook besteedt je ineens hele zondagen aan het glaceren van bijvoorbeeld bospeen. Ten slotte zeg je af en toe dingen als “wat heeft deze Zeekool een prachtige structuur”. Dit doe je allemaal om aan te tonen dat je Passie hebt.

Dat ik nog elke dag zuchtend en in chagrijn courgette stond te snijden, hield in dat ik een onvermijdelijke inhaalslag diende te maken.

Ik moest denken aan de fotoreportages die je zo vaak ziet in de Libelle. Hierin worden ideale gezinnen vastgelegd die, elk gekleed in ton sur ton kleding, ontspannen en lachend rondom een grote eettafel zitten te genieten van een volledig geslaagd 15 gangen-menu.

Dát zou mijn doelstelling worden.

Dus ik ging naar Albert Heijn en kocht alle groenten die ik niet van naam kende, omdat koken met Knolkervel of een Oeraugurkje nu eenmaal een voorwaarde schijnt te zijn voor het bereiden van een indrukwekkend diner. Eenmaal thuis legde ik al deze onbekende groenten opzij en pakte gewoon tomaten, want het ging me meer om het idee.

Ik zocht een recept op voor tomatensoep en ging enthousiast aan de slag. Terwijl de tomaten vrolijk pruttelden in de pan sneed ik nonchalant wat stukken volkorenbrood en drapeerde uiteindelijk met zorg een vers takje tijm op de soep. Van een afstandje keek ik naar mijn creatie en voelde dat dit het moment was waarop ik al zo lang had gewacht. Het enige wat nog ontbrak was de beige uniseks kabeltrui, bedacht ik me. Dan hadden T. en ik wellicht NU al in de Libelle gekund.

“Kom snel kijken, ik ben volwassen geworden!”, gilde ik naar vriend T. Deze kwam aanhollen, want dit had hij niet meer verwacht.

Terwijl hij een blik in de pan wierp, snelde ik terug naar de keuken om een soeplepel te halen. “Doe ook maar een mes”, riep T. me na. “Dan kunnen we de soep aansnijden”.

Misschien halen we de Libelle in 2016.

Gerelateerde berichten

Vorige blog Volgende blog

19 Reacties

  • Reply Ysanne 12 oktober 2015 at 10:39

    Hahah wat een mooi stuk, heel leuk geschreven! Ik snap ook niet waar die passie altijd opeens vandaan komt. Ik probeer altijd maar wat en dan is het per ongeluk gelukt (of juist totaal niet). Misschien moet ik nog even wachten totdat ik 25 ben.

    • Reply Marjolein 12 oktober 2015 at 12:01

      Ik hoop dat het bij jou wel plots goed komt op je 25ste verjaardag! Ik struggle nog even verder, op mijn 26,5.

  • Reply Puck 12 oktober 2015 at 16:00

    Ik vind koken heeeeeerlijk! Echt superleuk. Maar…. dus echt niet dat maandag-tot-vrijdag-om-half-6-aan-tafel-koken hoor. Dat vind ik vre-se-lijk! Dus meestal maak ik de mooiste verjaardstaart-creaties en kookt mijn man de rest van de tijd.

    • Reply Marjolein 14 oktober 2015 at 20:32

      Terwijl ik dat eigenlijk nog erger vind, omdat bijv. het bakken van een taart zóveel werk en tijd kost, en ‘ie vervolgens op is binnen een half uur nadat de eerste visite binnen komt..

  • Reply Shanna 12 oktober 2015 at 21:03

    Haha maar koken en bakken is héérlijk! De geur van al dat lekkers in je huis… Volgens mij is dat op elke leeftijd geweldig. Want eten is geweldig. Ik ben een zogenaamde foodie, vrees ik…

    • Reply Marjolein 14 oktober 2015 at 20:31

      Ben jij dan ook zo iemand die d’r baksels meeneemt naar werk, vrienden, buren etc. in verband met “ik kan het niet allemaal zelf opeten”? Want zo iemand zoek ik dus nog in mijn directe omgeving, om van mee te profiteren.

  • Reply Martha 12 oktober 2015 at 21:33

    Leuk geschreven. Ik doe ook mijn best om koken leuk te vinden, hoort er toch een beetje bij he, maar meestal houd ik dat “koken leuk vinden” niet langer dan 1 dag vol. Dat geplan dat bij het koken komt kijken ligt gewoon duidelijk ver boven mijn plafond.

    • Reply Marjolein 14 oktober 2015 at 20:29

      Als je de diverse onderdelen van je gerecht niet tegelijkertijd kunt uitserveren, noem je het gewoon een meergangen diner!

      • Reply Martha 17 oktober 2015 at 21:33

        Oh dat is ook een goed idee. We beginnen met een lepeltje rijst gevolgd door een visstick en de laatste gang is spinazie alla crème.

        • Reply Marjolein 17 oktober 2015 at 21:34

          Zo is het hele principe van sterrenrestaurants ook ontstaan, heb ik mij laten vertellen. (Volgens mij volgen we elkaar nog steeds niet? Er rust een sortement van vloek op..).

          • Martha 18 oktober 2015 at 22:55

            Een duivels mysterie… Ik begrijp er niks van?

  • Reply sammie 16 oktober 2015 at 16:20

    Whahaha, geweldig geschreven! Ik ben geen fan van koken, ik ben 28 maar nee, de passie is er nog steeds niet ;)

    • Reply Marjolein 17 oktober 2015 at 22:37

      Sommige mensen krijgen die Passie overigens ook niet met koken, maar bijv. weer wél met bakken. Dat je zegt: “Ik ga lekker drie uur marsepein uitrollen en vouw daar dan het hele Russische Staatscircus van”. Misschien heb je dat gen?

  • Reply BySilke 16 oktober 2015 at 19:26

    Hahahaha, wat schrijf jij geweldig! Superleuk dat ik op je blog ben gestoten, want jou ga ik volgen. Echt ’n grappig stuk :) Ik ben trouwens ook zo’n keukenprinses als jij ;)

    • Reply Marjolein 17 oktober 2015 at 22:31

      Oo thanks, leuk om te lezen! En fijn om een medestander te hebben, wellicht kunnen we een clubje beginnen!

  • Reply Armande 16 oktober 2015 at 23:22

    Hahaha, heel herkenbaar verhaal. Ik ben ook geen kook-prinses en ik dacht dat het daaraan lag dat ik nooit had gehoord van knolker-vel. Wat voor vel? :P
    Ik ben wel dol op eten, dat dan weer wel.

    • Reply Marjolein 17 oktober 2015 at 22:33

      Hoewel ik het nooit gegeten heb, vermoed ik zelf dus ook dat er een zeer terechte reden is voor het feit dat Knolkervel een vergeten groente is!

  • Reply Sheila 17 oktober 2015 at 09:32

    Wat schrijf je leuk! En haha… de Libelle halen is nou niet mijn missie. Wel stond ik ooit in de Viva met de inrichting van mijn huis. Eigenlijk ook best burgerlijk :).

    In ieder geval, koken doe ik graag. Maar ben ook van het samen doen. Ik vertik het om degene te zijn die alle maaltijden maakt. Gelukkig is dat hier dus ook niet zo. Wie die dag vrij is, kookt. En in het weekend is het vaak gezellig samen of net wat uitkomt. Hoezo kookt je vriend eigenlijk niet? Of is dat in eigen belang ;)

    • Reply Marjolein 17 oktober 2015 at 22:30

      Echt waar? Hoe kwam je in de Viva terecht? Ben nu wel heel benieuwd naar de inrichting van je huis.. (Vriendlief kookt overigens niet omdat ik nu door ziekte thuis zit en zodoende de hele dag de tijd heb om iets eetbaars op tafel te krijgen). (P.S. Ziekte is geen gevolg van mijn kookkunsten).

    Reageer