Michelin

“Niet met de ellebogen op tafel, het servet op schoot leggen en niet praten over mijn Playstation-schietspel”, somde T. op. “Heel goed”, zei ik. Eigenlijk had ik ook nog iets willen toevoegen over de positie van het bestek, maar ik kon mijn verhaal niet afmaken omdat ik inmiddels door mijn enkel was gegaan vanwege het dragen van te hoge hakken.

Mocht u de indruk krijgen dat wij ons in een onnatuurlijke setting begaven: dat klopt.

Want wij waren toe aan een stukje culinaire verdieping. Daarom zouden wij eens niet uit eten gaan bij MacDonald’s, maar bij een restaurant dat was beloond met twee Michelin-sterren. Dit zijn restaurants waar dure gerechten worden geserveerd die je niet kent, gemaakt van ingrediënten die je ook niet kent.

We hadden dus enorm hoge verwachtingen.

“Welkom op deze prachtige locatie”, zei de gastvrouw, die zichzelf blijkbaar graag complimenten gaf.

Ze begeleidde ons naar onze tafel, waar al iemand klaarstond met een gestoffeerd poefje. Voor mijn handtas. Ik zei iets van “hahaha”, maar het bleek geen grap te zijn. Dus daarna zei ik “dank u vriendelijk” en zette mijn tas zo chique mogelijk op het poefje.

Al vrij snel kwam er iemand aan onze tafel om ons op poëtische wijze te informeren over de diverse menu’s. We kenden inderdaad geen enkel gerecht. “Klinkt lekker”, zeiden we dus. En we deden wat altijd het verstandigste is om te doen, wanneer je je in een onduidelijke situatie bevindt: we kozen de duurste optie.

Dit hield in dat er om het half uur, drie mensen met zwarte handschoentjes kwamen om diverse amuses en gerechten uit te serveren. Hierbij vertelden ze, ondersteund met allerlei handgebaren, dat praktisch alle ingrediënten zeer zeldzaam waren en uit bijzondere Franse streken kwamen. Ook werd benadrukt dat elk gerecht een unieke compositie was, speciaal voor ons gecreëerd door de chefkok. Wij vonden dit supersympathiek.

Uiteindelijk zaten we er ruim drie uur en rekenden een bedrag af waarvoor je ook naar Turkije had kunnen vliegen.

“Ik vond het wél een hele ervaring”, zei T., terwijl we wegreden.
– “Absoluut”, beaamde ik.
“Lekker ook”, zei T. weer.
– “Absoluut”, beaamde ik weer.

En we namen snel de afslag richting MacDonalds.

Gerelateerde berichten

Vorige blog Volgende blog

23 Reacties

  • Reply Martha 19 oktober 2015 at 07:36

    Niks mis met Macdonalds, nergens anders krijg je zo’n coole gadgets mee naar huis als daar. En zo slecht kan een hamburger niet zijn met kaas, sla, augurk ketchup gemaakt van tomaten, brood en vlees.

  • Reply Margo 19 oktober 2015 at 08:41

    Geen grapje, hahaha. Mooi dit.

  • Reply Lizzy 19 oktober 2015 at 09:43

    Wat grappig geschreven! Jeetje, zo’n groot bedrag voor eten betalen is niet niks! Ik snap goed dat je de afslag nam naar de Mac. Dat is altijd een goed plan haha!

  • Reply Armande 19 oktober 2015 at 09:45

    Dat is het ultieme horror-scenario van mijn wederhelft: teveel betalen voor lekker, maar te weinig eten waardoor je na die tijd nog even wat naar binnen moet proppen.
    Sja, dan zijn we maar filistijnen he.

  • Reply Carla van Vliet 19 oktober 2015 at 11:13

    Haha! Een poefje voor je tas ;-) Leuk geschreven!

  • Reply Ysanne 19 oktober 2015 at 12:13

    Haha, de ongemakkelijkheid straalt er van af. Gelukkig hebben we altijd de Mac nog.

  • Reply Zef 19 oktober 2015 at 13:10

    brrr Michelin restaurants, mijn ervaring is een ober die overal -je achter zei, visje, wijntje, bordje, debieltje en een ander die zei ‘deze is ten noorden van Texel gevangen’ toen zei ik na een hap ‘hij smaakt meer als de west-kant!’. Kon hij niet om lachen.

    • Reply Marjolein 20 oktober 2015 at 01:21

      Oei, dat klinkt als een fikse Michelin-overtreding, die je daar maakte! Desalniettemin durfde jij dus ik elk geval te praten. Zo ver zijn wij niet gekomen..

      • Reply Zef 20 oktober 2015 at 07:45

        het is een proces…de volgende stap is hoe-geef-ik-een-afwijkende-mening-aan-de-ober.

  • Reply Shanna 19 oktober 2015 at 14:58

    Haha, in welk restaurant hebben ze in hemelsnaam poefjes voor handtassen? :’)

  • Reply Annelies 19 oktober 2015 at 18:12

    Hahaha, oh dit zou echt he-le-maal niets voor mij zijn. Wel heel leuk dat jullie dit bijzondere culinaire avontuur zijn aangegaan. Poefjes voor handtassen? Eh… ja, handig?

  • Reply saskia 19 oktober 2015 at 19:21

    Hoe duurder hoe kleiner de porties meestal haha. Ik heb daar ook erg aan moeten wennen :)

  • Reply Kim 19 oktober 2015 at 19:49

    Haha! Ik heb één keer ‘chic’ gegeten. Nou, nooit meer!

  • Reply Eline 19 oktober 2015 at 21:15

    Haha super geschreven. Lijkt me ook echt helemaal niets zo’n restaurant. Veel te ongemakkelijk allemaal.

  • Reply Sheila 19 oktober 2015 at 22:31

    Super leuk geschreven. Ik vraag me alleen af, hoe zet je een tas zo chique mogelijk op een poefje? Ben benieuwd hoe die verschilt van mijn Waar-pleur-ik-mijn-tas-techniek.

    • Reply Marjolein 19 oktober 2015 at 22:37

      Nou ja, ik wil er sowieso bij zeggen dat dit een geïmproviseerd moment was, want de situatie kwam nogal onverwacht op mijn pad natuurlijk. Maar het ging ongeveer van: serieus kijken en de tas aan één vinger (onderwijl: pink omhoog) laten zakken.

  • Reply Tessa | 52druppels.nl 20 oktober 2015 at 06:21

    heb van alles gemist hier… denk dat je nieuwe domeinnaam nog niet in bloglovin staat. ga ik meteen doen!
    je vergeet verslag te doen van je mac menu, of komt dat in een volgende blogpost :D

    • Reply Tessa | 52druppels.nl 20 oktober 2015 at 07:03

      Huh? Je staat wel in Bloglovin, maar je laatste berichten staan dáár gewoon niet meer… Libelle is de laatste… :-/

      • Reply Marjolein 20 oktober 2015 at 11:18

        Ik kijk nu even heel ernstig naar m’n Bloglovin-account. Even afwachten of dat helpt, anders zal ik iets Technisch moeten proberen.. Goed dat je het zegt, had het nog niet gezien!

  • Reply Rowan - Retromantisch 20 oktober 2015 at 23:41

    Haha, heerlijk geschreven. Het lijkt me zo awkward zó chic uit eten te gaan. Gelukkig was het een bijzondere ervaring en hebben jullie nog kunnen nagenieten bij de Mac. ;) Liefs, Rowan

  • Reply Sammie 22 oktober 2015 at 11:21

    Oh dit klinkt vreselijk ;) Doe mij maar gewoon een knus tafeltje bij de Griek met volle borden voor mijn neus

  • Reply Flaviena 30 mei 2016 at 17:09

    Oeff.. klinkt als een gedetailleerde beschrijving van iets wat ik zelf ook heb meegemaakt…! ( Samen met mijn lief ) Wij hadden zoiets van nou.. eens kijken hoe het is om bij zo’n sjiek restaurant te gaan eten… onherkenbare menu-opties.. check(!) en iemand die uitgebreid over franse streken begon te vertellen terwijl ik alleen maar wou weten of de wijn zoet zou zijn. Er zit ook best veel tijd tussen de gangen.. (piepklein, maar wél mooi gepresenteerd) waardoor je zowat over je hongergevoel heen gaat…hoeft voor mij niet meer. Maar ook geen Mac haha

  • Reply Verkiezings-moe | Marjolein schrijft 18 november 2016 at 15:11

    […] Tennisballen in Ikea Ruzie Michelin […]

  • Reageer