Volwassenheid in de MRI

De fysiotherapeute had mij en de Afwijking doorverwezen naar de neuroloog.

Omdat ik last had van mijn nek, moest ik vier keer de kamer op en neer huppelen in mijn string. Ook prikte de arts mij nog een keer met een gek stokje. “Hernia” zei hij. En ik kon me weer aankleden. “Voor de zekerheid wil ik je graag nog even in de MRI hebben. Ben je bang voor kleine ruimtes?”. Ik keek hem vragend aan.

“Sommige mensen vinden het geen prettig onderzoek, omdat zij het vinden lijken op levend begraven worden”, zei hij, terwijl hij gedachteloos aan het tikken was op zijn computer. Want dat doen artsen: die tikken altijd gedachteloos op computers terwijl ze de meest vreselijke dingen zeggen.

“O, zo”, zei ik. “Nee hoor, ik ben totaal niet bang”.

Dit was uiteraard bluf.

In de drie hierop volgende weken sliep ik niet en Googlede ik midden in de nacht dingen als “procentuele overlevingskansen MRI”.

Ook probeerde ik me af te sluiten voor de gedachte dat men, in het geval van brand, vast geen moeite meer zou doen om mij nog uit de MRI-tunnel te pulken.

Drie weken later meldde ik mij, in inmiddels chronische hyperventilatie, in het ziekenhuis. Ik kon direct doorlopen naar een krap hokje waar ik mij mocht uitkleden. “Dit is mijn balletje”, zei de verpleegkundige toen ik de MRI-ruimte binnenkwam. Ik vond dit een ludieke introductie van het onderzoek.

“Als u in paniek raakt, kunt u in het balletje knijpen. Mocht het mogelijk zijn, halen we u er dan uit”. Voordat ik kon vragen wat “mogelijk” eigenlijk precies inhield, werd mijn hoofd vastgeklikt in een stellage en werd ik met een noodvaart de duisternis in geschoten.

Ik probeerde mijn kalmte te bewaren en te denken aan alle YouTube-filmpjes die ik ooit in mijn leven had gezien van kittens die uit vazen proberen te klimmen (mijn guilty pleasure).

Voor ik het wist, was het onderzoek afgerond. Ik had alles volledig onder controle gehad. Zo voelt volwassenheid dus, constateerde ik tevreden, terwijl ik me weer aankleedde.

Pas thuis ontdekte ik dat ik mijn trui binnenstebuiten had aangetrokken.

Want uiteindelijk is volwassenheid natuurlijk ook maar een relatief begrip.

Gerelateerde berichten

Vorige blog Volgende blog

4 Reacties

  • Reply Lonneke 4 oktober 2015 at 11:41

    Whaha oh wat schrijf jij vermakelijk. Ik ben pas ook in de MRI scan geweest.. ik lag alleen maar met mijn ogen dicht te proberen aan leuke dingen te denken. Lukte best aardig, maar het is behoorlijk krap zo’n tunnel.

  • Reply Galina 9 oktober 2015 at 08:58

    Geweldig verhaal! Ik zat een tijd terug met mijn trui verkeerd om én binnenstebuiten aan op kantoor. Een mannelijke collega wees me op het labeltje dat nu aan voor- en buitenkant zat.

    • Reply Marjolein 9 oktober 2015 at 10:29

      O dat lijkt me ook vrij confronterend. En interessanter: hoe red je je daar uit? Theorie 1) casual doen alsof het zo hoort, of theorie 2) met rood hoofd rennend naar wc’s?

  • Reply Een hernia in de uitvaart-branche | Marjolein schrijft 19 november 2016 at 20:10

    […] Hoe de diagnose werd gesteld? En hoe het hierna verder ging? […]

  • Reageer