Een ongeluk in een Powerpoint

Het was op een zomerse zondag in juni toen we betrokken raakten bij een auto-ongeluk. Een auto boorde zich met zijn brede Audi-neus in ons zijportier, waarna we over de kop sloegen en tot stilstand kwamen tegen een vluchtheuvel.

Men zegt altijd dat alles je op zo’n moment plotseling helder wordt. Dat als er één moment in je leven aan te wijzen is waarop je tot verstandige inzichten komt, het een dergelijk moment is. Terwijl we nog ondersteboven in onze gordels hingen, deed ik daarom mijn ogen dicht en probeerde aan iets intelligents te denken.

Ik dacht aan mijn OV-chipkaart.

Dat er niets meer ontsproot uit mijn brein dan dit, baarde mij wellicht nog de meeste zorgen. Op een goede tweede plek kwam het feit dat ik na enkele weken mijn nek nog steeds niet kon draaien.

Ik belandde zodoende in de wachtkamer bij de fysiotherapeut, tussen allerlei andere mensen die ook niet konden bewegen. Af en toe probeerde iemand op te staan om een tijdschrift te pakken. Deze pogingen gingen bij iedereen gepaard met een zacht gekreun, gevolgd door een “laat maar”.

Ik vond het reuze-gezellig in de wachtkamer.

Toen ik aan de beurt was, moest ik mij direct uitkleden. De fysiotherapeute kneep wat in mijn vetkwabjes. Daar kwam ik niet voor, maar ze had er duidelijk plezier in, dus dan kap je zoiets niet brutaal af. Daarna zei ze: “ik haal er even iemand bij”. Dit kan, afhankelijk van de setting waar je je in bevindt, twee dingen betekenen.

A) Dat je totaal onverwacht zwanger bent van een drieling.
B) Dat je iets geks hebt.

Ik bleek gezegend met een rare uitstulping op mijn schouder. Er was een Latijnse naam voor die ik me niet kan herinneren, maar het was zo uniek dat de fysiotherapeut besloot allerlei foto’s van mij te maken terwijl ze afwisselend aanwijzingen gaf (“kijk neutraal in de verte”) en geruststellende uitspraken deed (“probeer te ontspannen, dan zie je de afwijking het mooiste”).

De fysio rommelde vervolgens wat in haar bureaula en viste er het USB-snoer van haar fototoestel uit. Met veel enthousiasme begon zij een Powerpoint-presentatie te maken met mijn foto’s. Ondertussen zat ik nog steeds met mijn nakende vetkwabjes op de behandeltafel.

Semi-casual probeerde ik daarom te informeren wat we eigenlijk aan de Situatie gingen doen. De fysiotherapeute keek verstoord op. “O, je bent er nog? Ja, ik kan hier natuurlijk totáál niets mee”.

Ik pinde 43 euro bij de receptie en vertrok samen met mijn Afwijking weer naar huis. “Een illusie armer, een ervaring rijker”, noemen ze dat volgens mij.

Gerelateerde berichten

Vorige blog Volgende blog

2 Reacties

  • Reply Zef 28 september 2015 at 19:24

    Ik heb net al je blogs gelezen, wat schrijf je ontzettend goed!

  • Reply Martha 30 september 2015 at 20:30

    Hahaha briljant verwoord!!! Haha echt heel mooi!!

  • Reageer