Blue monday

Afgelopen maandag was het Blue Monday, de meest deprimerende dag van het jaar. Althans, volgens de Britse psycholoog Cliff Arnall. Deze stelde een wetenschappelijke formule te hebben bedacht waaruit zou blijken dat iedere wereldburger zich op dezelfde dag van het jaar depressief, moedeloos, terneergeslagen en neerslachtig voelt. En daar schrokken we allemaal van. Want nou ja, dat klinkt gewoon niet goed. Nog geen jaar later schreef een journalist van the Guardian een […]

Lees verder

Een monoloog over een monteur

“Sjongejongejonge”, zei ik. Want ik ben geen klagerig type, maar het was acht uur en ik zat nu al bijna een minuut op de verwarmingsmonteur te wachten, die ergens tussen acht en twaalf zou komen. “Sjongejonge”, zei ik nog maar een keer. Want hoewel ik alleen thuis was, stoorde het me nogal dat niemand reageerde. Er zou iemand langskomen voor onderhoud aan de CV-ketel. Het vervelende aan onderhoudsbeurten is, dat deze altijd […]

Lees verder

Heel Holland bakt (behalve ik)

“Mocht ik ooit in slaap vallen van verveling, zal dat waarschijnlijk gebeuren tijdens een uitzending van Heel Holland Bakt”, zei ik over het programma dat ik als enige in dit land niet volgde. Vriend P. keek me beledigd aan, maar herpakte zich. “Probeer het gewoon eens”, zei hij op semi-therapeutische toon. En hij parkeerde mij op een stoel voor de tv. Ik keek een uur lang naar een groep mensen die ik […]

Lees verder

Goede voornemens

De decemberperiode is traditiegetrouw een aaneenschakeling van ongemakkelijke momenten. Van de moeizame conversaties tijdens de kerstborrel van het werk, rechtstreeks door naar de kerstspecial van ‘All you need is love’. Toeterend snuit Nederland de keukenrollen vol wanneer een golden retriever wordt herenigd met zijn baasje. En Robert ten Brink zag dat het goed was. Na achtenveertig uur gourmetten met de kerstdagen (op karakter) volgen een aantal onduidelijke dagen. Hierin wordt je getrakteerd op drie dagen vol […]

Lees verder

Een kapper met driehoekig liefdesverdriet

“En wat is dit?” vroeg kapper L, terwijl hij een onduidelijke haarlok in zijn handen hield. “Dat is mijn pony”, zei ik met een schorre keel. “En ik heb ook geen idee hoe ‘ie zo scheef komt”, zei ik er direct achteraan. Want ik had dus absoluut geen behoefte om te duiden hoe ik in een moment van verstandsverbijstering zelf de schaar ter hand had genomen, waardoor het nu leek alsof mijn […]

Lees verder