Hij was verslaafd

Het begon allemaal toen vriend R. om onduidelijke redenen niet meer binnen vier seconden reageerde op mijn Whatsapp-berichten. Ik riep hem op het matje en zei dingen als “respectloos” en “schande”, want zo praat je tegen je beste vrienden. Vriend R. antwoordde dingen als “mwah” en “tja” en ik vond dit best goede argumenten.

Maar even later begon R. te vertellen over kleuren die hij ineens overal zag. Een soort aura’s. “Alles is roze”, zei hij dan. Bovendien had hij opvallend veel energie: hij bleef wakker van Humberto Tan tot Jan de Hoop en terug. Nu wil ik mijzelf niet op de borst kloppen, maar ik had direct door wat er aan de hand was. Ik herkende het uit een foldertje dat ik ooit had gelezen, waarin de kenmerken en symptomen van drugsgebruik stonden beschreven.

“Dit kan niet missen”, zei ik tegen vriend T. “Wat een drama”.

Ik riep R. wederom op het matje en zei: “je moet hier mee stoppen. XTC is geen grap”. Hij ontkende alles. Omdat ik een sociale opleiding had gedaan, wist ik dat het van cruciaal belang was dat ik kalm bleef. Dus ik schudde hem door elkaar en gilde: “doe het voor mij, je bent nog zo jong”.

“Ga even zitten”, zei hij uiteindelijk. En hij vertelde. Dat hij er niet actief naar op zoek was gegaan, maar het hem overkomen was. Dat hij zich er eerst tegen verzette, omdat hij wist hoe het zijn leven kon veranderen. Maar dat het hem langzaam in de greep had gekregen en hij nu niet meer terug kon.

“Waar ben je verslaafd aan geraakt? MDMA? Coke?”, vroeg ik met een hese stem.

Hij tikte wat op zijn telefoon en liet me een foto zien. Ik slaakte een gilletje. Vriend R. bracht zijn dagen blijkbaar niet door met XTC in de wangzakken, maar met ene D.: hij had Verkering.

“Super romantisch”, zei ik.
“De wereld is een suikerspin”, zei hij.

We weenden samen een beetje en zongen toen “Can you feel the love tonight”. Onze stemmen pasten beter bij elkaar dan ooit tevoren. Net zoals R. en D. dat doen. Man o man, ik moet bijna weer huilen.

Want als je dan toch verslaafd bent, dan het liefste aan je Verkering.

Gerelateerde berichten

Vorige blog Volgende blog

9 Reacties

  • Reply Zef 9 oktober 2015 at 16:04

    maar de bijwerkingen….die zijn niet mals!

    • Reply Marjolein 9 oktober 2015 at 20:48

      Wat was jouw voornaamste probleem?

      • Reply Zef 10 oktober 2015 at 15:08

        het irriteren aan andere mensen daalde tot het niveau dat mijn omgeving zich zorgen ging maken. Na een interventie door mijn dierbaarste vrienden realiseerde ik me dat het zo niet langer kon. Met vallen en opstaan ben ik nu weer terug op mijn oude hoeveelheid tirades over fietsende echtparen met dezelfde kleren en mensen die hun auto in 2 parkeervakken zetten.

        • Reply Marjolein 12 oktober 2015 at 11:45

          Fijn dat je dierbaren op tijd ingrepen. Dit is niet altijd vanzelfsprekend en het kan grote gevolgen hebben wanneer j… Stop.

          Wat is er mis met fietsende echtparen in uniseks ANWB-kledij?

  • Reply Tessa | 52druppels.nl 9 oktober 2015 at 17:21

    Haha, hier werd pijnlijk duidelijk dat ik je nog meer net ‘ken’…
    Ik trapte d’r volledig in!

    Mooie layout trouwens, maar wel een erg laag spicegirl gehalte hoor!

    • Reply Marjolein 9 oktober 2015 at 20:50

      Leuk dat je me ook hier weer volgt! Ik vind het ook een tikkeltje weinig “spice up your life” hoor, maar toen ik me er mee bemoeide zei vriend iets van “stop right now, thank you very much”. Dus nou ja. Dan maar grijs!

  • Reply Martha 10 oktober 2015 at 05:58

    Is vriend T niet tegelijk ook vriendje T??
    “de wereld is een suikerspin” helemaal met hem eens!

    • Reply Marjolein 12 oktober 2015 at 11:43

      Dat is inderdaad dezelfde :-)

  • Reply Sheila 19 oktober 2015 at 00:44

    Wat een geweldige log! En ja… de Verkering. Oh, wat een heerlijk gevoel is dat.

  • Reageer