Pastel-violette verstandskiezen

Mijn tandarts is een vrij norse man.

Ik begrijp dat heel goed, want hij heeft tenslotte vrij lang gestudeerd om uiteindelijk vooral heel vaak het woord ‘flosdraad’ op dreigende toon uit te spreken tegen patiënten.

Als ik voor mijn halfjaarlijkse controles in zijn stoel lig, hangt er steevast een knorrige man boven mijn hoofd die klaagt over dubieuze onderwerpen. Zoals malafide praktijken in de wereld van fluoride. Of de teloorgang van het gezonde kindergebit door allerlei wrede suikers in ontbijtkoek.

Ik murmel dan wat en stem voor de zekerheid in met alles wat hij zegt. Want hij is niet alleen nors, maar vooral ook degene die pijnstillers voor kan schrijven op cruciale momenten in je leven. En daar zet ik mijn persoonlijke mening over dingen graag voor opzij.

Totdat hij laatst plotseling een monoloog startte over mijn verstandskiezen. “Ze zitten ondersteboven en achterstevoren op de verkeerde plek in de verkeerde kaak”. “O”, zei ik. En: “dat klinkt gelukkig niet alsof we daar iets mee moeten”.

Dat moesten we wel.

Korte tijd later meldde ik mij zodoende met frisse tegenzin in een vrij steriele kliniek voor kaakchirurgie. Bij de receptie zat een vriendelijk meisje dat speciaal was opgeleid om vierentwintig pagina’s aan risico’s door te nemen met iedere patiënt die de behandeling nog met vertrouwen tegemoet zag. Ook liet zij je driemaal een handtekening zetten.

Hiermee beloofde je het niet erg te vinden als er iets mis zou gaan tijdens de behandeling en je tong de rest van je leven gevoelloos uit je mond zou hangen.

Vervolgens moest ik een looproute volgen. Want je moet altijd looproutes volgen in ziekenhuizen en klinieken: de gele lijn richting de operatiekamers, de rode naar de gipskamer en de blauwe.. Je wilt niet eens weten waar de blauwe lijn heen zou kunnen lopen.

Via de pastel-violette lijn belandde in een wachtkamer waar allerlei bleke mensen met scheefgetrokken monden tegen een muurtje aangeleund zaten met spuugbakjes in de hand.

Op een kleine televisie werd een klusprogramma uitgezonden, zodat je bij elk geluid van een boor kon denken dat het wellicht de televisie was, in plaats van een arts die een kamer verderop een compleet kaakbot stond te prepareren.

Slechts een kwartier nadat ik werd binnengeroepen, stond ik alweer buiten. Bleek en met een scheefgetrokken mond, leunend tegen een muur. Met een spuugbakje.

Een vrouw vroeg of het goed met me ging.

Ik lachte vriendelijk en kwijlde een beetje bloed over mijn jas.

Over drie weken mag ik weer.

Gerelateerd: een dagje uit naar de neuroloog

Gerelateerde berichten

Vorige blog Volgende blog

4 Reacties

  • Reply carlavanvliet1 17 oktober 2016 at 10:31

    Auw!!! Succes!

  • Reply Sammie 17 oktober 2016 at 11:01

    Oh heel fijn ja een bezoekje aan de kaakchirurg. Mijn verstandskiezen zijn ook alle 4 getrokken, vond er niks aan!

  • Reply Joycerdt 17 oktober 2016 at 13:17

    Oh wat fijn dat het je meeviel, die van mij waren beide keren een hel op aarde haha. Liefs.x

  • Reply Armande 23 oktober 2016 at 16:19

    Oh wat een ellende inderdaad. Mijn tandarts is altijd heel vrolijk, dat is ook niet erg naturel hoor.

  • Reageer